Kasjmir. Oorlogsdreiging blijft regio bedreigen

Recent werd opnieuw geschoten aan de ‘Line of Control’ (LOC), de grens tussen de door India en het door Pakistan bezette gedeelten van Kasjmir. Volgens de Indische krant The Hindu escaleerde de situatie na een schijnbaar onschuldig incident toen in september een 70-jarige vrouw de LOC vanuit het dorp Charonda in India overstak naar Pakistan om haar zonen te bezoeken. Het incident toonde aan dat het mogelijk is om vrij eenvoudig de grens over te steken in deze erg gemilitariseerde zone.

Groeiende spanningen tussen India en Pakistan

Het leidde tot een paniekreactie langs de Indische kant waarbij er langs de LOC in Charonda observatiebunkers werden gebouwd. Daar was de grens volgens het vredesakkoord van 2003 tussen India en Pakistan immers gesloten. De acties langs de Indische kant werden op voorspelbare wijze beantwoord met waarschuwingen langs de Pakistaanse kant, later gevolgd door occasionele beschietingen langs de grens. De situatie kwam op een kookpunt toen op 6 januari een Pakistaanse soldaat werd vermoord en een andere in kritieke toestand was na schoten vanuit India. De details over het incident zijn onduidelijk, er zijn tegenstrijdige versies langs beide kanten.

Het leidde tot vergeldingsacties van het Pakistaanse leger dat op 8 januari de grens overstak en twee soldaten ombracht. De wijze waarop de twee Indische soldaten het leven lieten, blijft onduidelijk (alles rond de militaire ontwikkelingen in Kasjmir wordt angstvallig geheim gehouden). Maar het leidde wel meteen tot een chauvinistische retoriek in India waar eerst de media en nadien ook vertegenwoordigers van de regering verklaarden dat een van de soldaten was onthoofd en de andere eveneens zwaar was toegetakeld door Pakistaanse militairen.

Hindoenationalisten spelen op controverse in

In de Indische media verschijnen oproepen voor harde vergeldingsacties tegen Pakistan. Ook in de gevestigde media gebeurt dit door figuren als Arnab Goswami die bekend staan voor hun gekleurde blik op de gebeurtenissen waarbij vaak de grenzen van het rechtse nationalisme worden afgetast en overschreden. De Indische regering onder leiding van Congress bleef erg stil over de gebeurtenissen en beperkte zich tot een diplomatiek antwoord waar voldoende lang op werd gewacht. Ondertussen kregen de oppositiepartijen alle ruimte en die kans werd gretig gegrepen door de belangrijkste oppositiepartij, de Hindoe-nationalistische BJP. Die kon van het thema gebruik maken om de tanende populariteit bij te schaven.

De officiële linkerzijde greep terug naar de vaak herhaalde droge verklaringen waarin nadruk wordt gelegd op de noodzaak van onderhandelingen tussen beide kampen. Zo verklaarde Mohammed Yousuf Tarigami, secretaris van de CPI(M) in Jammu&Jashmir: “Wat ook de oorzaak was voor de grensgeschillen, het bedreigt de welvaart en de veiligheid van de twee landen die veel meer gemeen hebben dan terreinen waarop ze elkaar moeten wantrouwen.” Het klinkt als een verklaring van het kapitalistische establishment dat slechts bezorgd is om de economische groei en de winsten.

De situatie rond de LOC blijft gespannen en ook de diplomatieke oorlog gaat verder. Er lijkt een poging te zijn om de bestaande verhoudingen tussen beide landen in stand te houden, maar langs beide kanten zijn er krachten die geen probleem zouden hebben met een oorlog op beperkte schaal. De diplomatieke relaties staan al onder druk sinds de aanslagen in Mumbai in november 2008. Het recente bezoek van de Pakistaanse minister van Binnenlandse Zaken, Rehman Malik, in december 2012 werd algemeen gezien als een flop van begin tot einde.

Het Pakistaanse leger zit vast in een interne oorlog langs haar westelijke grens. De dreiging van het islamfundamentalisme is groot en de economie staat dichtbij een volledige instorting. Hoe Pakistan in die omstandigheden in staat zou zijn om zelfs een beperkte oorlog te voeren langs haar oostelijke grens, is voor veel analisten een open vraag. Maar gelet op de breuklijnen tussen de zogenaamd burgerlijke regering van Zardari en de PPP aan de ene kant en het leger en de veiligheidsdienst ISI aan de andere kant, waarbij het leger steun krijgt van reactionaire elementen in het establishment, is het niet uitgesloten dat het leger op eigen houtje beslist om van de situatie in Kasjmir gebruik te maken om de aandacht af te leiden van de enorme problemen voor de massa’s in Pakistan.

Vanuit het standpunt van het Indische establishment blijft het afwachten hoe de zaken zullen evolueren, ook al wordt voorlopig vastgehouden aan diplomatieke taal. Een volledige oorlog is momenteel uitgesloten, maar het establishment zal zich mogelijk niet blijven beperken tot slechts beperkte onregelmatige confrontaties langs de grens maar de kwestie aangrijpen voor een diplomatieke oorlog waarbij de relaties met Pakistan worden verbroken en dat land eens te meer wordt voorgesteld als de eeuwige vijand en sponsor van terrorisme en fundamentalisme. In de aanloop naar de verkiezingen van volgend jaar is dat niet uitgesloten.

Het zou het Indische establishment wat meer steun moeten leveren nadat het eerder steeds meer onder vuur kwam te liggen als gevolg van de erg onpopulaire neoliberale hervormingen, de massale corruptieschandalen die de heersende klasse de afgelopen drie jaar hebben geteisterd en de recente discussie over het aanpakken van een verkrachtingszaak waarrond vooral beter betaalde lagen in de samenleving in actie kwamen. Het zou niet de eerste keer zijn dat het Indische of het Pakistaanse establishment Kasjmir inroept om de aandacht af te leiden van de meer dringende thema’s waarmee de massa’s worden geconfronteerd. Het is een tactiek die meermaals werd toegepast, de verdeel-en-heersmethode hebben de heersende klassen van beide landen geërfd van de Britse kolonisatoren en het wordt steeds opnieuw ingezet om de publieke opinie te manipuleren zodat het establishment de onderdrukking en uitbuiting kan voortzetten.

Beperkte impact van ‘vredesgesprekken’

Als dit incident iets heeft getoond, dan is het wel dat het fragiele vredesproces op elk ogenblik kan breken. Het conflict rond Kasjmir is een erfenis van het Britse kolonialisme dat doelbewust tot op vandaag in stand werd gehouden om de feodale en kapitalistische onderdrukking langs beide kanten van de grens in stand te houden. Het verhaal van de oude vrouw die de grens overstak, een vrouw wiens familie uiteen werd gehaald door het conflict, is veelzeggend voor de vele tragedies die zijn aangericht onder de bevolking van de regio.

De heersende klassen van beide landen denken dat de kunstmatig gecreëerde tegenstellingen tussen mensen naargelang het hen uitkomt kunnen aan en uit gezet worden. In werkelijkheid riskeren beide landen een veel grotere escalatie van het conflict, waarbij er steeds het gevaar is dat de grote voorraden kernwapens worden ingezet. Die wapens kunnen de volledige Zuid-Aziatische regio met de grond gelijk maken.

Als er oprechte initiatieven zouden zijn om mensen langs beide kanten te verenigen, zouden we dat uiteraard verwelkomen. Maar dat valt niet te verwachten van de onderdrukkende heersende klassen die geen belang hebben bij vrede. Alle gevestigde belangen in de regio zouden bedreigd worden als de bevolking van Jammu & Kasjmir voor echte vrijheid zonder onderdrukking zouden opkomen. Dat zou een bedreiging vormen voor de regimes van India, Pakistan en China.

Als de heersende klassen echt in vrede geïnteresseerd zijn, waarom nemen de middelen voor defensie dan elk jaar toe? India heeft vorig jaar 44 miljard dollar (2,7% van het BBP) aan defensie uitgegeven, het was het 8ste land op de ranglijst van wie het meeste uitgaf aan het leger. Op de index van menselijke ontwikkeling kwam India pas op de 134ste plaats. Hetzelfde geldt voor Pakistan.

Het kapitalisme zou de nationale kwestie of de landkwestie al lang moeten opgelost hebben, maar is daar niet toe in staat. Het kapitalisme probeert integendeel munt te slaan uit nationale tegenstellingen. Wie er alvast voordeel uithaalt, is de grote militaire industrie die recordwinsten boekt door de toenemende defensie-uitgaven.

Brutale Indische militaire bezetting

De vallei van Kasjmir kent een brutale militaire bezetting sinds het uitbreken van een volksopstand tegen de Indische bezetting in 1989. Dit ‘paradijs op aarde’ werd een vallei van bloed. Er vielen minstens 40.000 doden sinds het begin van de opstand in 1989, dat cijfer gaat uit van erg voorzichtige schattingen. Er zijn ook schattingen die uitgaan van meer dan 80.000 doden, waarvan meer dan de helft burgerslachtoffers. Duizenden Indische soldaten werden vermoord en het kost de Indische gemeenschap veel geld om de bezettingstroepen in Kasjmir te financieren.

De Indische regering heeft een speciale wet uitgevaardigd waarmee het leger quasi onbeperkte bevoegdheden krijgt, de Armed Forces Special Powers Act (AFSPA). Het leger mag schieten om te doden, arrestaties verrichten naargelang het wil en bij mensen thuis binnenvallen zonder huiszoekingsbevel en zelfs zonder enige directe aanleiding. Het heeft geleid tot tal van inbreuken op de mensenrechten, het leger moet immers geen enkele regel naleven. In Kasjmir, en ook in delen van het Noord-Oosten van India, bepaalt het leger de wet.

Neen aan oorlog tussen India en Pakistan! Ja aan oorlog tegen kapitalisme en grootgrondbezit

De werkende bevolking langs beide kanten van de grens heeft niets te winnen bij het roffelen van de oorlogstrom, waar enkel de rijke kapitalisten en feodale elementen in de regio voordeel uithalen om hun onderdrukking verder te zetten. Een oorlog, zelfs indien het op beperkte schaal is, zou rampzalig zijn voor de gewone bevolking van beide regio’s en is bovendien erg gevaarlijk gezien de aanwezigheid van kernwapens. De oorlogsdreiging is een uitdrukking van de diepe crisis – sociaal, economisch en politiek – doorheen de volledige regio.

Het volstaat om terug te kijken naar de militaire spanningen in 2001-2002 tussen India en Pakistan waarbij er grote troepenconcentraties langs beide kanten van de LOC in Kasjmir waren. Het was de tweede belangrijke dreiging in enkele jaren tijd, in 1998 werd nog gedreigd met een atoomoorlog.

De militaire opbouw werd door India ingezet als antwoord op een terroristische aanval op het Indische parlement op 13 december 2001. Daarbij kwamen 12 mensen om, waaronder 5 aanvallers. Zowel India als Pakistan beschikken over kernwapens, waardoor ook toen regelmatig werd gedreigd met het inzetten ervan.

Geen cent voor oorlog!

We verzetten ons tegen iedere cent die naar de oorlogsdreiging gaat. De arbeidersklasse moet zich in beide regio’s organiseren om in te gaan tegen de oorlogsdreiging en tegen de vijandigheden die momenteel plaatsvinden rond de LOC.

Met New Socialist Alternative veroordelen we de brutale moord van Indische soldaten. We roepen de gewone soldaten langs beide kanten op om niet mee te gaan in de oorlogsdreiging en de oorlogsretoriek die door de top van het leger en de politici wordt gehanteerd. De gewone soldaten kunnen hun wapens beter richten tegen hun respectieve regimes. De gewone soldaten moeten zich organiseren in comités om mee te werken met de anti-oorlogscampagnes van de werkende bevolking en de armen in beide landen.

De marxistische krachten van het Committee for a Workers International zijn actief in meer dan 40 landen, waaronder India (New Socialist Alternative), Pakistan (Socialist Movement), Sri Lanka (United Socialist Party) en China (China Worker). We komen samen op tegen kapitalisme, grootgrondbezit en imperialisme. We voeren actief campagne tegen de oorlogsdreiging en komen op voor revolutionaire vrede.

We verdedigen het recht op zelfbeschikking van de bevolking van Jammu & Kasjmir en de volkeren in het Noord-Oosten van India. Enkel een verenigde strijd van de arbeiders en armen in India, Pakistan, Bangladesh en Sri Lanka op basis van een programma voor een vrijwillige socialistische confederatie van het subcontinent kan een revolutionaire verandering brengen voor al wie ingaat tegen kapitalisme, grootgrondbezit en dictatuur.

Artikel door New Socialist Alternative (India)


Lees ook:

> 2002. India – Pakistan en de oorlogsdreiging rond Kasjmir

Geef een reactie

0
    0
    Je winkelwagen
    Er zit niets in je winkelwagenKeer terug naar de winkel