Het overgangsprogramma. De doodsstrijd van het kapitalisme en de taken van de Vierde Internationale (DEEL 3)

17. De toestand in de USSR en de taken tijdens de overgangsperiode

De Sovjet-Unie kwam uit de Oktoberrevolutie als arbeidersstaat tevoorschijn. Het nationaliseren van de productiemiddelen, noodzakelijke voorwaarde voor de socialistische ontwikkeling, maakt een snel groeien van de productiekrachten mogelijk. Het apparaat van de arbeidersstaat viel sindsdien aan een volkomen ontaarding ten prooi, en werd van werktuig van de arbeidersklasse tot werktuig van bureaucratisch geweld tegen de arbeidersklasse, en mettertijd steeds meer tot werktuig van sabotage van de economie. De bureaucratisering van een achterlijke en geïsoleerde arbeidersstaat en de verandering van de bureaucratie in een almachtige en bevoorrechte kaste, zijn, niet slechts theoretisch, maar ook praktisch, de meest overtuigende weerlegging van de theorie van socialisme in één land.

Het regime van de USSR bevat op deze wijze dreigende tegenstellingen, maar het blijft een regime van een ontaarde arbeidersstaat. Tot zover de sociale diagnose. De politieke prognose is een alternatief: of de bureaucratie, die steeds meer tot een orgaan van de wereld-bourgeoisie binnen de arbeidersstaat wordt, zal de nieuwe eigendomsvormen omverwerpen en het land in het kapitalisme terugstoten, of de arbeidersklasse zal de bureaucratie verpletteren en de uitweg naar het socialisme vrijmaken.

Voor de secties van de IVe Internationale zijn de Moskouse processen niets onverwachts, noch het gevolg van de persoonlijke waanzin van de dictator van het Kremlin, maar een wettig kind van de Thermidor. (22)

Ze zijn ontstaan uit de ondraaglijke spanningen binnen de Sovjet-bureaucratie, die harerzijds de tegenstellingen tussen de bureaucratie en het volk, alsmede de zich verdiepende tegenstellingen in het volk zelf, weerspiegelen. De bloedige “hersenschimmen” van de processen toont aan in hoeverre de tegenstellingen zich verscherpt hebben en voorspelt zo de naderende ontknoping.

De publieke verklaringen van voormalige buitenlandse Kremlin-agenten, die weigerden naar Moskou terug te keren, bekrachtigden op hun manier, dat binnen de bureaucratie alle schakeringen van het politieke denken aanwezig waren, vanaf echt bolsjewisme (I. Reiss [22]) tot aan het volslagen fascisme (Butenko [23]). De revolutionaire elementen van de bureaucratie, die een kleine minderheid vormen, weerspiegelen, weliswaar passief, de socialistische belangen van het proletariaat. De fascistische en algemeen contra-revolutionaire elementen, die onophoudelijk groeien, brengen steeds consequenter de belangen van het wereldimperialisme tot uitdrukking. Deze compradorenkandidaten zijn, niet zonder grond, van mening dat de nieuwe heersende laag haar bevoorrechtte positie slechts kan handhaven door af te zien van de nationalistatie, de collectivisatie en het monopolie van de buitenlandse handel, in naam van een aanpassing aan de “westelijke beschaving”, d.w.z. aan het kapitalisme. Tussen beide polen bevinden zich tendensen die het midden houden en meer of minder vaag zijn, tendensen met mensjevistisch, sociaal-revolutionair of liberaal karakter, die in de richting van een burgerlijke democratie werken.

In deze zogenaamde “klassenloze” maatschappij zelf bestaan zonder twijfel evenveel groeperingen als in de bureaucratie, alleen minder duidelijk uitgesproken en in tegengestelde verhouding: de bewust kapitalistische tendensen, die voornamelijk de meer welvarende delen van de kolchozeboeren omvatten, zijn slechts voor een kleine minderheid van de bevolking karakteristiek. Maar zij vinden een brede basis in de kleinburgerlijke tendensen tot particulieren accumulatie, die uit de algemene nood voortvloeien en door de bureaucratie bewust aangemoedigd worden. Op dit systeem van groeiende tegenstellingen, die het sociale evenwicht steeds sterker verstoren, houdt een thermidoriaanse oligarchie, welke thans hoofdzakelijk uit Stalins bonapartische kliek bestaat, zich met terreur-methoden staande.

De laatste processen waren een slag naar links. Dat geldt eveneens voor de repressie tegen de leiders der rechtse oppositie, want vanuit het standpunt van de belangen en tendensen van de bureaucratie was de rechtse groepering van de oude bolsjewistische partij een links gevaar. Het feit dat de bonapartistische kliek, die ook haar rechtse bondgenoten van het slag Butenko vreest, in het belang van haar instandhouding gedwongen was een bijna totale uitroeiing van de oude generatie van bolsjewiki door te voeren, is een onweerlegbaar bewijs voor het voortleven van de revolutionaire tradities in de massa’s, evenals voor hun toenemende ontevredenheid.

De kleinburgerlijke democraten van het Westen, die gisteren nog de Moskouse processen voor goede munt aanvaardden, herhalen thans hardnekkig, dat er “in de USSR noch trotskisme, noch trotskisten bestaan”.

Zij verklaren echter niet, waarom de hele zuivering juist in het teken van de strijd tegen dit gevaar staat. Indien men het trotskisme als voltooid programma ziet, of meer nog als een organisatie, dan is het trotskisme in de USSR zonder twijfel buitengewoon zwak. Evenwel, zijn onoverwinnelijke kracht ligt daarin, dat het niet slechts de uitdrukking van de revolutionaire traditie is, maar ook van de huidige oppositie van de arbeidersklasse zelf. Juist de sociale haar van de arbeiders tegen de bureaucratie is in de ogen van de Kremlin-kliek “trotskisme”. Zij is dodelijk bevreesd, en terecht, voor het samengaan van de zwijgende opstandigheid van de arbeiders met de organisatie van de IVe Internationale.

De uitroeiing va de oude generatie van de bolsjewiki en van de revolutionaire vertegenwoordigers van de middelbare en jonge generatie heeft het politieke evenwicht nog verder naar rechts verlegd, ten gunste van de burgerlijke vleugel van de bureaucratie en haar bondgenoten in het land. Van die kant, dus van rechts, mag men in de eerstvolgende periode steeds beslister pogingen verwachten, de maatschappelijke orde in de USSR om te vormen door toenadering tot de “westerse beschaving”, bij voorkeur in haar fascistische vorm. [24]

Dit vooruitzicht geeft aan het vraagstuk van de “verdediging van de USSR” een zeer concreet karakter. Als morgen de burgerlijk fascistische groepering, kortom, de “fractie Butenko”, de strijd voor de machtsovername aangaat, dan zal de “fractie Reiss” onvermijdelijk aan de andere kant van de barricade staan. Tijdelijk bondgenoot van Stalin, zal ze vanzelfsprekend niet zijn bonapartistische kliek, maar de sociale basis van de USSR verdedigen, d.w.z. het aan de kapitalisten ontnomen en aan de staat gekomen eigendom. Indien de “fractie Butenko” met Hitler in een militair verbond staat, dan zal de “fractie Reiss” de USSR tegen de militaire interventie verdedigen, zowel in de USSR als op het wereldtoneel. Iedere andere houding zou verraad betekenen.

Is het derhalve ontoelaatbaar, van tevoren de zich in heel bepaalde gevallen voordoende mogelijkheid van een “eenheidsfront” met het thermidoriaanse deel van de bureaucratie tegen de openlijke aanval van de kapitalistische contra-revolutie af te wijzen, toch blijft de voornaamste politieke taak in de USSR de val van de thermidoriaanse bureaucratie. Elke dag dat haar heerschappij langer duurt, ondermijnt ze de socialistische elementen van de economie en vergroot ze de kansen op kapitalistische restauratie. In dezelfde richting werkt de Komintern, agent en handlanger van de Stalinkliek, bij de verstikking van de Spaanse revolutie en de demoralisering van het internationale proletariaat.

Evenals in de fascistische landen ligt de voornaamste kracht van de bureaucratie niet in haarzelf, maar in de ontmoediging van de massa’s, in hun gebrek aan een nieuw perspectief. Evenals in de fascistische landen, waarvan Stalins apparaat zich politiek niet onderscheidt, tenzij door grotere razernij, is in de USSR nu slechts voorbereidend propagandistisch werk mogelijk. Evenals in de fascistische landen zullen waarschijnlijk gebeurtenissen van buitenaf de stoot geven tot een revolutionaire beweging van de Sovjetarbeiders. De strijd tegen de Komintern in de hele wereld is thans het belangrijkste deel van de strijd tegen de stalinistische dictatuur. Veel wijst erop, dat de ontbinding van de Komintern, die in de GPOE geen directe steun heeft, aan de val van de bonapartistische kliek en voor de thermidoriaanse bureaucratie in het algemeen zal vooraf gaan.

De nieuwe opleving van de revolutie in de USSR zal ongetwijfeld aanvangen onder de banier van de strijd tegen de sociale ongelijkheid en de politieke onderdrukking. Weg met de voorrechten van de bureaucratie! Weg met het stachanovisme, weg met de Sovjet-aristocratie, haar rangen en orden! Meer gelijkheid in de betaling van alle vormen van arbeid!

De strijd om de vrijheid van de vakbonden en de fabriekscomités, voor vrijheid van vergadering en van drukpers zal in de strijd voor het herstel en het uitbreiden van de sovjetdemocratie veranderen.

De bureaucratie heeft de sovjets als klasse-organen vervangen door de fictie van het algemeen kiesrecht in de stijl van Hitler-Göbbels. Het gaat erom, de sovjets niet slechts hun vrije democratische vorm terug te geven, maar ook haar klasse-inhoud. Zoals vroeger de bourgeoisie en de koelakken niet in de sovjets toegelaten werden, moeten thans ook de bureaucratie en de nieuwe aristocratie uit de sovjets verdreven worden. In de sovjets is slechts voor vertegenwoordigers van de arbeiders, van de eenvoudige kolchoseleden, boeren en soldaten van het Rode Leger plaats. De democratisering van de sovjets is ondenkbaar zonder de legalisering van de sovjetpartijen. De arbeiders en boeren zullen door vrije stemming zelf tonen, welke partijen sovjetpartijen zijn.

Herziening van de planeconomie van boven tot onder in het belang van producenten en consumenten! De fabriekscomités zullen het recht van de controle over de productie moeten hernemen. Het democratisch georganiseerde verbruikscoöperatiewezen moet de kwaliteit van de producten en de prijzen controleren.

Reorganiseren van kolchozen [25] volgens de wil en in het belang van de kolchozeleden! De conservatieve internationale politiek van de bureaucratie moet plaats maken voor de politiek van het proletarische internationalisme. De hele diplomatieke correspondentie van het Kremlin moet gepubliceerd worden. Weg met de geheime diplomatie!

Alle schijnprocessen, die door de Thermidoriaanse bureaucratie in elkaar gezet zijn, moeten herzien worden, in volle openbaarheid en op grondslag van het recht van hoor en wederhoor. De organisatoren van de vervalsingen moeten hun verdiende straf ontvangen.

Dit programma kan zonder de val van de bureaucratie, die zich door geweld en bedrog in stand houdt, niet verwezenlijkt worden. Slechts een zegevierende revolutionaire opstand van de onderdrukte massa’s kan het Sovjet-regime herboren doen worden en zijn verdere ontwikkeling naar het socialisme waarborgen. Slechts de partij van de IVe Internationale is in staat om de Sovjet-massa’s naar de opstand te leiden.

Weg met de bureaucratische kliek van Kaïn-Stalin!

Leve de Sovjet-democratie!

Leve de Socialistische Wereldrevolutie!

18. Tegen opportunisme en revisionisme

De politiek van de partij van Léon Blum in Frankrijk toont opnieuw dat de reformisten niet in staat zijn uit de meest tragische lessen van de geschiedenis iets te leren. De Franse sociaal-democratie aapt slaafs de politiek van de Duitse sociaal-democratie na en gaat dezelfde catastrofe tegemoet als deze. In de loop van tientallen jaren is de Tweede Internationale met het regime van de burgerlijke democratie vergroeid, er een onafscheidelijk deel van geworden en door haar verrotting aangestoken.

De Derde Internationale trad in de voetstappen van het reformisme in een tijd, waarin de crisis van het kapitalisme de proletarische revolutie definitief op de dagorde stelde. De huidige Komintern-politiek in Spanje en China — een politiek van het kruipen voor de “democratische” en “nationale” bourgeoisie — bewijst, dat ook de Komintern niet in staat is te leren of te veranderen. De bureaucratie, die in de USSR tot een reactionaire kracht werd, kan in de wereld-arena geen revolutionaire rol spelen.

Het anarcho-syndicalisme, beleefde over het geheel genomen een gelijksoortige ontwikkeling. In Frankrijk is de syndicale bureaucratie van Léon Jouhaux [26] reeds sedert lang een burgerlijk agentschap in de arbeidersklasse geworden. In Spanje heeft het anarcho-syndicalisme zijn revolutionair masker afgelegd, zodra de revolutie uitbrak en is tot het vijfde wiel aan de wagen van de burgerlijke democratie geworden.

De centristische tussen-organisaties, die zich om het Londens bureau scharen, zijn slechts “linkse” aanhangsels bij de sociaal-democratie of bij de Komintern. Zij legden een volkomen onvermogen aan de dag zich in een historische situatie te oriënteren en er revolutionaire conclusies uit te trekken. Het toppunt hiervan is de Spaanse POUM, die zich midden in een revolutie totaal ongeschikt toonde een revolutionaire politiek te ontwikkelen.

De tragische nederlagen van het wereldproletariaat in een lange reeks van jaren, veroordeelden de officiële organisaties tot nog groter conservatisme en dreven tegelijkertijd de teleurgestelde kleinburgerlijke “revolutionairen” op zoek naar “nieuwe wegen”. Zoals steeds in tijdperken van reactie en verval, schieten kwakzalvers en charlatans als paddestoelen uit de grond. Zij willen de hele manier van revolutionair denken herzien. In plaats van uit het verleden te leren, “verwerpen” ze het. Sommigen ontdekken dat het marxisme gefaald zou hebben, anderen verkondigen de ineenstorting van het bolsjewisme. Sommigen leggen de revolutionaire leer de verantwoording op voor de fouten en misdaden van diegenen, die haar verraden hebben, anderen wijzen de medicijn af, omdat ze geen bliksemsnelle en wonderbaarlijke genezing kan brengen.

De meest vermetelen beloven een middel voor alle kwalen te ontdekken en geven de raad, in afwachting daarvan de klassenstrijd op te schorten. Talrijke profeten van een nieuwe moraal hebben de bedoeling de arbeidersbeweging met behulp van een ethische homeopathie te herstellen. De meeste van deze apostelen worden, zonder ooit het slagveld te betreden, zelf morele invaliden. Zo worden het proletariaat oude recepten, die reeds lang in de archieven van het socialisme van voor Marx begraven zijn, als allerlaatste nieuwigheid voorgezet.

De IVe Internationale verklaart aan de bureaucratieën van de Tweede, Derde, Amsterdamse en Anarcho-syndicalistische Internationale, evenals aan hun centristische satellieten de onverzoenlijke strijd: aan het reformisme zonder hervormingen, aan de “democratie” in bondgenootschap met de GPOE [27], aan het pacifisme zonder vrede, aan het anarchisme in dienst van de bourgeoisie, aan de “revolutionairen” die de revolutie als de dood vrezen. Al deze organisaties zijn geen waarborg voor de toekomst, maar rottende overblijfselen van het verleden. Het tijdperk van oorlogen en revoluties zal van hen geen steen op de andere laten.

De IVe Internationale zoekt geen middelen voor alle kwalen en vindt ze niet uit ook. Ze staat geheel op de bodem van het marxisme als enige revolutionaire leer, die haar in staat stelt te begrijpen wat is, de oorzaken van de nederlagen bloot te leggen en de overwinning nauwgezet voor te bereiden. De IVe Internationale zet de traditie van het bolsjewisme voort, dat als eerste het proletariaat toonde, hoe men de macht verovert. De IVe Internationale schuift de kwakzalvers, charlatans en leermeesters van de moraal waar niemand om gevraagd heeft terzijde. In een op uitbuiting gebaseerde maatschappij is de moraal van de socialistische revolutie de hoogste moraal. Goed zijn alle methoden en middelen die het klassebewustzijn van de arbeiders, hun vertrouwen in eigen kracht, hun bereidheid tot zelf-opofferende strijd verhogen. Ontoelaatbaar zijn alle methoden, die de onderdrukten vrees en deemoed voor de onderdrukkers ingeven, de geest van protest en verzet verstikken of de wil van de massa’s door de wil van de leiders, de overtuiging door de dwang, de analyse van de werkelijkheid door de demagogie en zwendel vervangen. Daarom zijn de sociaal-democratie, die het marxisme prostitueerde, evenals het stalinisme, de antithese van het bolsjewisme, doodsvijanden van de proletarische revolutie en haar moraal.

De werkelijkheid open onder ogen zien, niet de weg van de minste weerstand zoeken, de dingen bij hun naam noemen, de massa’s de waarheid zeggen, hoe bitter zij ook zijn mag, niet voor hindernissen terugschrikken, trouw en toegewijd zijn, zowel in het kleine als in het grote, het programma op de logica van de klassenstrijd grondvesten, moed tot handelen tonen, als het uur van de daad geslagen heeft, dat zijn de stelregels van de IVe Internationale. Zij heeft getoond, dat ze tegen de stroom op kan zwemmen. De eerstvolgende golf van de geschiedenis zal haar op haar top meevoeren.

19. Tegen het sektarisme

Onder invloed van het verraad van historische organisaties van het proletariaat zijn aan de rand van de IVe Internationale verschillende soorten sektarische groeperingen ontstaan of weer opgeleefd. Ze hebben de verwerping van de strijd voor deel- en overgangseisen ten grondslag, d.w.z. de strijd voor de meest elementaire belangen en behoeften van de arbeidersmassa’s zoals ze zijn. De voorbereiding va de revolutie betekent voor de sektariërs zichzelf van de superioriteit van het socialisme overtuigen.

Ze stellen voor de “oude” vakbonden, d.w.z. tientallen miljoenen georganiseerde arbeiders, de rug toe te keren, alsof de massa’s buiten de realiteit van de klassenstrijd om zouden leven! Ze blijven passief t.o.v. de strijd in de reformistische organisaties, alsof men de massa’s zou kunnen veroveren, zonder zich in deze strijd te mengen! Ze zien ervan af, in de praktijk een onderscheid te maken tussen de burgerlijke democratie en het fascisme, alsof de massa’s dit onderscheid niet voortdurend zouden kunnen voelen!

De sektariërs kunnen slechts twee kleuren onderscheiden: wit en zwart. Om niet in verzoeking te komen, vereenvoudigen ze de werkelijkheid. Ze zien ervan af, een onderscheid tussen de strijdende kampen in Spanje te maken, met de motivering, dat beide burgerlijk zijn. Ze houden het om dezelfde reden voor noodzakelijk, in de oorlog tussen Japan en China neutraal te blijven. Ze loochenen het fundamentele verschil tussen de USSR en de burgerlijke landen en weigeren, wegens de reactionaire politiek van de Sovjet-bureaucratie, de door de Oktoberrevolutie geschapen eigendomsvormen tegen het imperialisme te verdedigen. Ze zijn niet in staat toegang tot de massa’s te vinden en beschuldigen daarom de massa’s er graag van niet in staat te zijn zich tot de revolutionaire ideeën te verheffen.

Een brug in de vorm van overgangseisen hebben deze steriele profeten uiteraard niet nodig, want ze zijn in het geheel niet van plan op de andere oever te komen. Ze trappelen ter plaatse rond en vergenoegen zich met het herkauwen van steeds dezelfde lege abstracties. De politieke gebeurtenissen zijn voor hen aanleiding tot commentaren, niet tot acties.

Omdat de sektariërs, precies als allerlei soorten warhoofden en wonderdoeners, voortdurend over de werkelijkheid struikelen, leven ze in een toestand van eeuwige geprikkeldheid, klagen ze ononderbroken over het “regime” en de “methoden” en geven zich onophoudelijk over aan kleine intriges. In hun eigen kringetje heerst gewoonlijk een despotisch regime. De politieke krachteloosheid van het sektarisme vult slechts de krachteloosheid van het opportunisme aan als een schaduw, zonder enige revolutionair perspectief te openen. In de praktische politiek verenigen de sektariërs zich elk ogenblik met de opportunisten, in het bijzonder met de centristen, met als doel de strijd tegen het marxisme.

De meeste van deze sektarische groepen en klieken, die zich met de kruimels voeden, die van de tafel van de IVe Internationale vallen, voeren een organisatorisch “zelfstandig” bestaan, met grote pretenties, maar zonder het geringste uitzicht op succes. De bolsjewiki-leninisten kunnen, als ze hun tijd niet verspillen willen, deze groepen rustig aan hun lot overlaten. Er bestaan echter ook sektarische tendensen in onze rijen, waar ze een verderfelijke invloed op het werk van zekere secties uitoefenen. Een juiste politiek met betrekking tot de vakbeweging is een fundamentele voorwaarde voor het aangesloten zijn bij de IVe Internationale. Wie de weg naar de massabeweging niet zoekt en niet vindt, is voor de partij geen strijder, maar dode ballast. Het programma wordt niet gemaakt voor redacties, lees- en discussieclubs, maar voor revolutionaire actie van miljoenen. De zuivering van de rijen van de IVe Internationale van het sektarisme en van de onverbeterlijke sektariërs is een eerste voorwaarde voor revolutionaire successen.

20. Vrij baan voor de jeugd! Vrij baan voor de werkende vrouw!

De nederlaag van de Spaanse revolutie, die het werk was van haar “leiders”, het schandelijke bankroet van het Volksfront in Frankrijk en het ruchtbaar worden van het gerechtelijk banditisme van de Moskouse processen, deze drie feiten bij elkaar brengen de Komintern een onherstelbare slag toe en terloops zware verwondingen aan haar bondgenoten, de sociaal-democraten en anarcho-syndicalisten. Dat betekent natuurlijk niet, dat de leden van deze organisaties zich opeens tot de IVe Internationale wenden. De oude generatie, die een vreselijke ineenstorting meemaakte, houdt er voor het grootste deel helemaal mee op. De IVe Internationale streeft er bovendien in het geheel niet naar een toevluchtsoord voor revolutionaire invaliden en ontgoochelde bureaucraten en carrièristen te worden. Integendeel, tegen een mogelijk toestromen van kleinburgerlijke elementen, die thans in de apparaten van de oude generaties overheersen, moeten strenge preventieve maatregelen getroffen worden: een lange proeftijd voor niet proletarische kandidaten, vooral als het om voormalige bureaucraten gaat; verbod voor hen in de eerste drie jaar in de partij welke verantwoordelijke post dan ook te bekleden, enz. In de IVe Internationale zal ook geen baantjesjagerij, deze pest van de oude Internationales, geen plaats zijn. Bij ons vinden slechts diegenen toegang, die voor de beweging en niet op kosten van de beweging willen leven. De revolutionaire arbeiders zullen zich de meesters voelen. Voor hen staan de poorten van de organisatie wijd open.

Natuurlijk zijn er nu ook veel arbeiders, zelfs onder hen die vroeger in de voorste gelederen stonden, die vermoeid en teleurgesteld zijn. Zij zullen, althans in de eerstkomende tijd, aan de kant blijven staan. Als een programma of een organisatie verslijt, verslijt daarmee ook de generatie die hen op de schouders droeg. De vernieuwing van de beweging geschiedt door de jeugd, die vrij is van verantwoordelijkheid voor het verleden.

De IVe Internationale schenkt aan de jonge generatie van het proletariaat buitengewone aandacht. Door haar hele politiek streeft ze ernaar de jeugd te vertrouwen in haar eigen kracht en in de toekomst te geven. Alleen nieuw enthousiasme en een offensieve houding van de jeugd kunnen in de strijd de eerste successen verzekeren; slechts deze successen kunnen de beste elementen van de oude generatie op de weg van de revolutie terugbrengen. Zo was het en zo zal het zijn. Alle opportunistische organisaties concentreren overeenkomstig hun eigen karakter hun voornaamste opmerkzaamheid op de bovenste lagen van de arbeidersklasse en negeren daarom zowel de jeugd als de werkende vrouwen. Intussen deelt de neergangsperiode van het kapitalisme zijn zwaarste slagen uit aan de vrouw, zowel als arbeidster als huisvrouw. De secties van de IVe Internationale moeten bij de meest onderdrukte lagen van de arbeidersklasse en derhalve bij de vrouwelijke arbeiders steun zoeken. Daar zullen ze onuitputtelijke bronnen van toewijding, zelfverloochening en offerbereidheid vinden.

Weg met het bureaucratendom en de baantjesjagerij! Vrij baan door de jeugd! Vrij baan voor de werkende vrouw! Deze leuzen staan op het vaandel van de IVe Internationale geschreven.

21. Onder het vaandel van de Vierde Internationale!

De sceptici vragen: is dan de tijd tot stichting van een nieuwe Internationale reeds gekomen? Men kan toch niet — zo zeggen zij — de Internationale “kunstmatig” scheppen; ze kan slechts uit grote gebeurtenissen ontstaan, enz. Al deze tegenwerpingen tonen slechts, dat sceptici voor de vorming van een nieuwe internationale niet deugen. Ze deugen nauwelijks ergens voor.

De IVe Internationale is reeds uit grote gebeurtenissen ontstaan: uit de grootste nederlagen van het proletariaat. De oorsprong van deze nederlagen ligt in de ontaarding en in het verraad van de oude leiding. De klassenstrijd duldt geen onderbreking. De Derde Internationale, is, na de Tweede, voor de revolutie dood. Leve de IVe Internationale!

Maar de sceptici zwijgen niet: “Is het nu al het moment om haar te proclameren?” “De Vierde Internationale”, antwoorden wij, hoeft niet geproclameerd te worden. Ze bestaat en zij strijdt. Is ze zwak? Ja, haar rijen zijn nog weinig talrijk, want ze is nog jong. Het zijn tot nu toe hoofdzakelijk kaders. Maar deze kaders zijn de enige garantie voor een revolutionaire toekomst. Hoewel onze internationale nog zwak is in aantal, is ze sterk door haar leer, haar programma, haar traditie, door de onvergelijkbare kracht van haar kaders. Wie dat nu nog niet ziet, moge nog wat terzijde blijven, morgen zal het duidelijker zijn.

De IVe Internationale geniet reeds nu de verdiende haat van de stalinisten, sociaal-democraten, burgerlijke liberalen en fascisten. Voor haar is er in geen volksfront plaats en dat kan er ook niet zijn. Ze staat onverzoenlijk tegenover alle politieke groeperingen die fungeren als slippendragers van de bourgeoisie. Haar taak is het socialisme. Haar methode is de proletarische revolutie.

Zonder interne democratie is er geen revolutionaire opvoeding. Zonder discipline geen revolutionaire actie. Het interne regime van de IVe Internationale is gegrond op de principes van het democratisch centralisme: volledige vrijheid van discussie, absolute eenheid in de actie.

De huidige crisis van de menselijke cultuur is een crisis van de proletarische leiding. De voortgeschreden arbeiders, verenigd in de IVe Internationale, wijzen hun klasse de weg uit de crisis. Ze stellen haar een programma voor dat gebaseerd is op de internationale bevrijdingsstrijd van het proletariaat en in het algemeen van alle onderdrukten. Zij reiken haar een banier, waarop geen smet rust.

Arbeiders en arbeidersvrouwen van alle landen, treedt achter het vaandel van de IVe Internationale.
Het is het vaandel van uw toekomstige overwinning!


Voetnoten

  • [21] Dit is een verwijzing naar de coup die een einde maakte aan het bewind van Robespierre in Frankijk op 9 Thermidor (27 juli 1794). Hiermee kwamen de oude bourgeois terug aan de macht.
  • [22] Ignace Reiss (1900-1937): een Poolse communist die in 1937 brak met Stalin nadat hij een aantal jaren actief was in de Russische KP. Zijn brief van 17 juli aan het Centraal Comité betekende het einde van Reiss. Op 4 september 1937 werd hij door agenten van Stalin vermoord nabij Lausanne.
  • [23] Butenko: rechtse stalinist, bekend van een aantal anti-Joodse uitspraken. Hij vluchtte in 1938 naar Roemenië.
  • [24] Het dient opgemerkt dat deze tekst werd geschreven vóór het Stalin-Hitler pact.
  • [25] Kolchoze: collectieve coöperatieve boerderijen, gebaseerd op staatseigendom: jaarlijks moet een bepaald percentage van de productie van de productie aan overheid worden verkocht; de rest wordt onder de kolchozleden verdeeld en voor gemeenschappelijke doeleinden worden gebruikt.
  • [26] Léon Jouhaux (1879-1954): was jarenlang (van 1909 tot 1947) algemeen secretaris van de vakbond CGT, die hij probeerde uit de communistische invloed te houden. Hij lag mee aan de basis van de International Labour Organisation (ILO). In 1951 kreeg Jouhaux de nobelprijs voor de vrede.
  • [27] GPOE: Russische geheime politie, voorloper van de KGB.
Print Friendly, PDF & Email

Geef een reactie