Aanslag op Koerdisch protest in Antwerpen

Op donderdagavond 22 januari werd een Koerdisch protest in Antwerpen aangevallen door enkele jongeren die met messen activisten probeerden te verwonden. Er vielen zes gewonden, waarvan er twee even in levensgevaar waren. De politie spreekt over een steekpartij en poging tot moord. Het politieke karakter wordt geminimaliseerd waardoor het in de media als een fait divers wordt voorgesteld. Het ging nochtans wel degelijk om een daad van terreur, om een aanslag op een protest van Koerdische mensen, om verschrikkelijk extreemrechts geweld op het Operaplein in Antwerpen.

De actie met ongeveer 300 deelnemers verliep vreedzaam. Onder de aanwezigen heel wat gezinnen met kinderen. Aanleiding voor het protest is het offensief van het Syrische regime tegen het autonome bestuur in het Noordoosten van het land, een bestuur waarbinnen de Koerden een grote rol spelen. Naar goede gewoonte op dergelijke acties werden deelnemers aangemoedigd om het woord te nemen en hun mening te uiten of hun solidariteit te betuigen. Daarnaast werden slogans geroepen als ‘Free Kurdistan’ en ‘jin jiyan azadi’ (‘Vrouw, Leven, Vrijheid’), de slogan die in het Iraanse protest van enkele jaren geleden prominent gebruikt werd.

Het autonome bestuur in het Noorden en Oosten van Syrië is bedreigd. Daarmee dreigt een einde te komen aan het experiment van Rojava. Ondanks beperkingen was het autonome bestuur in Rojava een belangrijk lichtpunt in een regio gedomineerd door reactionaire strekkingen en onderdrukking. Op vlak van vrouwenrechten en democratische betrokkenheid werden er grote stappen vooruit gezet. Het was een baken tegen de opmars van het extreemrechtse ISIS. Geïsoleerd staat Rojava echter onder onhoudbare druk.

Daar maakt het Syrische regime gebruik van. Het geniet de steun van de VS en Europa. Het door Trump gelekte bericht van Macron eerder deze week maakte dat voor de zoveelste keer duidelijk. Trump en de Europese leiders willen het Syrische regime versterken, los van de vraag wie het daar voor het zeggen heeft. Dat het geweld tegen de bevolking van Koerdische wijken van Aleppo mee aangericht werd door pro-Turkse jihadistische milities is voor het imperialisme geen probleem. Dat er door de aanvallen op het door de SDF (Syrische Democratische Strijdkrachten) gecontroleerde gebied heel wat ISIS-strijders dreigen vrij te komen, is dat evenmin.

De hoop op een voor het imperialisme betrouwbaar regime in Syrië gaat samen met de grote onrust in Iran en de mogelijkheid van de val van het reactionaire regime. Trump hoopt ook daar op een regimeverandering waarbij bondgenoten aan de macht komen. Er wordt geprobeerd om het straatprotest te recupereren, maar een kenmerk van straatprotest is dat het potentieel van zelforganisatie groot is. Het bestaan van een autonome regio in het noordoosten van Syrië zou een aantrekkingskracht kunnen uitoefenen, niet in het minst op de Koerdische bevolking in Iran die mee de toon zet bij protesten. Verder is ook de druk van Erdogan op het Syrische regime om zich tegen de Koerdische bevolking te keren.

Het imperialisme is steeds op zoek naar grondstoffen, prestige en macht. Wie dacht dat het VS-imperialisme de Koerden in Noord-Syrië zou gerust laten omwille van hun rol in de strijd tegen de extreemrechtse groep ISIS, vergist zich. Het imperialisme is daar niet om bekommerd. Het aarzelt nooit om beroep te doen op extreemrechtse gewelddadige partners als het uitkomt. De genocide in Palestina is daar slechts één voorbeeld van. Ook in eigen land geeft Trump groen licht voor extreemrechts en autoritair geweld, denk maar aan de gestapo-praktijken van ICE. Dergelijk groen licht heeft overal gevolgen voor wie zich verzet tegen onderdrukking en uitbuiting. Het versterkt het zelfvertrouwen van reactionaire stromingen, zelfs tot op het punt dat er aanslagen gepleegd worden.

Het geweld in Antwerpen is een alarmsignaal. Er is een bredere en goed georganiseerde solidariteit nodig tegen alle reactionaire stromingen, tegen het imperialisme en tegen het kapitalisme. Eén van de sterktes van Rojava was het idee van zelforganisatie. Daarnaast is er aansluiting nodig met andere solidariteitsbewegingen, die van de linkse activisten van Iraanse afkomst en zeker met de breed gedragen solidariteit met de Palestijnse bevolking. Gaza, Rojava en Iran staan op hetzelfde schaakbord van de imperialisten. Verzet tegen genocide, geweld en rechtse regimes staat sterker als het eveneens verbinding zoekt. Dit protest is ook gericht tegen de Arizona-regering, die een Trumpiaanse koers vaart. Deelname aan protest en acties tegen Arizona, zoals de geplande vakbondsbetogingen en stakingen, zou de solidariteit van onderuit versterken.

De aanslag in Antwerpen toont dat de dreiging van extreemrechts geweld concreet is. Als ze hiermee wegkomen, zullen ze steeds verder gaan. We moeten ons organiseren om dat af te blokken, er is een discussie nodig over de bescherming van onze acties. Daarvoor kunnen we niet rekenen op de autoriteiten, het waterkanon tegen pro-Palestijnse betogers toonde dit aan. Sterkere organisatie is ook nodig om onder activisten voorbereid te zijn op de vele snelle wendingen van vandaag. Zoals De Wever aan de hand van een citaat van Lenin opmerkte, zijn er decennia waarin er niets gebeurt en weken waarin er decennia gebeuren. Als De Wever overgaat tot het citeren van Lenin is het voor iedereen duidelijk dat we in een tijdperk van wanorde zitten.

Bij dit alles is er de cruciale vraag van een alternatief voor de wanorde. De noodzaak van een socialistische samenleving waarin de beschikbare rijkdom en productiemiddelen op democratische wijze door de gemeenschap worden beheerd, stelt zich erg scherp. Terwijl we steeds meer elementen van barbarij zien, lijkt een socialistische samenleving bijzonder ver van ons af te staan. Dat is schijn: de hele situatie schreeuwt om maatschappijverandering. Aan ons om daar mee werk van te maken!

Door Geert