Nieuwe generatie gaat strijd tegen de bezetting in Palestina aan

De Israëlische heersende klasse beeft op haar voetstuk. Ze wordt geconfronteerd met het begin van een massabeweging geïnspireerd op de zogenaamde ‘Arabische Lente’, de revolutionaire golf in het Midden-Oosten en Noord-Afrika. Ook langs Palestijnse kant vrezen de leiders van Fatah en Hamas de gevolgen van deze revolutionaire golf. Ze reageerden op een zelfde manier: eerst werd geprobeerd om de betogingen te stoppen, vervolgens deden ze zichzelf voor als aanhangers van “verandering” waarbij beperkte veranderingen werden doorgevoerd. Maar intussen is er een nieuwe generatie van Palestijnse jongeren die de strijd tegen de bezetting aangaat.

Op 15 maart waren er massale betogingen in heel wat steden op de Gazastrook en op de Westelijke Jordaanoever. Op Nakba Day, 15 mei, werd dit herhaald met massale acties die gepaard gingen met acties van Palestijnse vluchtelingen in de buurlanden. Op 5 juni waren er confrontaties aan de grenzen en ging het Israëlische leger (IDF) over tot harde repressie.

Volgens de Syrische media – die cynisch genoeg wil berichtten over dit protest aan de grens, maar niet over de acties tegen het Syrische regime zelf – vielen er 22 doden en honderden gewonden. Dit incident vond plaats op de Golanhoogte, dat door Israël werd bezet na de oorlog van 1967.

De radicalisering gaat voort maar tegen de achtergrond van een poging van vooral Fatah om de aandacht af te leiden naar veilige diplomatieke kanalen. Om de onmiddellijke druk van onderuit te vermijden, heeft Mahmoud Abbas (nog steeds de voorzitter van de Palestijnse Autoriteit ook al hadden er al lang verkiezingen moeten plaatsvinden) het idee gesteund om de erkenning van een Palestijnse staat ter stemming voor te leggen op een bijeenkomst van de Verenigde Naties in september.

Volgens Palestijnse woordvoerders zouden 140 van de 192 staten in de VN voor dit initiatief stemmen. Maar de VS kondigde al aan dat het de situatie zou blokkeren door gebruik te maken van haar vetorecht in de Veiligheidsraad. Ook de positie van de Israëlische extreem-rechtse regering van Netanjahu is duidelijk. Indien bewegingen de druk op het imperialisme opvoeren, zullen er mogelijk een aantal toegevingen volgen. Een erkenning van een Palestijnse staat door de VN zou evenwel slechts een beperkte overwinning zijn en niet de bevrijding brengen die de Palestijnen zoeken.

De jongeren, arbeiders en armen hebben na de revolutionaire golf in het Midden-Oosten en Noord-Afrika een enorme hoop op verandering. Tegelijk is er de escalerende onderdrukking met de bezetting, vernielingen van huizen, onteigeningen voor nederzettingen en sociale miserie.

Het probleem voor de leiders van Fatah – en achter hen ook voor het imperialisme en de Israëlische heersende klasse – is dat noch een “succes” noch een nederlaag in de VN-Raad een basis vormt om het huidige beleid gewoon voort te zetten. De situatie zit muurvast.

Als Abbas geen succes kan bereiken in de VN of als de geplande regering van nationale eenheid met Hamas vast komt te zitten, dan vrezen verschillende politici van Fatah een “apocalyptisch scenario” of een “politieke zelfmoord.” Anderen stellen voor om niet langs de VN te gaan om tot een eigen staat te komen. Onder de voorstanders van deze positie onder meer premier Fajad en voormalig minister van buitenlandse zaken Nasser al Kidwa.

Zij vrezen dat een stemming in de VN-Raad bij gebrek aan onderhandelingen ter plaatse kan leiden tot een nieuwe golf van massastrijd. Tienduizenden Palestijnen zullen dan mogelijk zelf proberen om de creatie van hun eigen staat in de praktijk af te dwingen.

Hoop in vredesproces verbrijzeld

De afgelopen 20 jaar is iedere hoop in het vredesproces en in onderhandelingen steeds opnieuw op niets uitgedraaid. Er werden reële stappen vooruit gezet toen de Palestijnen zelf in opstand kwamen, vooral na de eerste Intifada. Deze intifada begon in 1987 met een revolutionaire beweging van massaal verzet waaronder algemene stakingen en protestbetogingen tegen de bezetting. Dat leidde tot een gedeeltelijke terugtrekking van het IDF uit de Palestijnse steden, vluchtelingenkampen en tot de vestiging van de Palestijnse Autoriteit (PA) in 1994. Toen werd dat voorgesteld als een tussenstap in de richting van een Palestijnse staat.

De ontgoocheling in de PA en het ontbreken van verdere stappen vooruit in het vredesproces, leidden tot de tweede intifada vanaf september 2000. Jammer genoeg werd deze beweging meer gekenmerkt door wanhoop en contraproductieve individuele bomaanslagen op Israëlische burgers in de plaats van een brede betrokkenheid van de massa’s.

Als de beslissing in september niet leidt tot enige verandering in de situatie op het terrein, dan kan dit leiden tot een nieuwe massale of toch minstens semi-massale opstand, een derde Intifada. Gezien de geschiedenis van mislukte onderhandelingen, zal eventuele euforie bij een akkoord erg beperkt zijn en zal er worden afgewacht of het tot reële verandering komt.

De gebeurtenissen van de afgelopen maanden – met de acties op 15 maart, 15 mei en 5 juni – gaven alvast aan wat we de komende periode kunnen verwachten. Maar ook indien het niet tot een stemming bij de VN komt, dreigt dit de positie van Fatah te ondermijnen en kan het tot een escalatie leiden.

Imperialisten en Israëlische heersende klasse bezorgd

De belangrijkste kapitalistische machten zijn bezorgd. Begin juni werden nieuwe initiatieven genomen om te vermijden dat de Palestijnse Autoriteit naar New York zou stappen. De voorzitter van het Europees Parlement, Buzek, trok naar Palestina met de Duitse minister van buitenlandse zaken en de Amerikaanse onderhandelaars voor het Midden-Oosten, Ross en Hale.

Het IDF was voorbereid op het bloedbad van 5 juni. De grootste nachtmerrie van de Israëlische heersende klasse is dat de omringende regimes niet meer in staat zullen zijn om de Palestijnse vluchtelingen te stoppen. Wat zal er gebeuren als massa’s vluchtelingen proberen om terug te keren?

De afgelopen decennia heeft het Israëlische regime samengewerkt met de dictaturen in de buurlanden om de bevolking onder controle te houden. Tegelijk deed het regime uitschijnen alsof het onder vuur lag van de vijandige regimes in de buurlanden. Het VS-imperialisme steunde de Israëlische staat als een van haar belangrijkste steunpilaren in de regio.

De Israëlische heersende klasse doet er nu alles aan om te vermijden dat in september wordt gestemd. Er wordt gedaan alsof dit een bedreiging vormt voor alle Israëlische Joden. Ook de revolutionaire golf in de regio wordt afgedaan als een bedreiging. Extreem-rechts probeert van de stemming in september gebruik te maken om de Palestijnen te bedreigen: “Een dergelijke zet zal een inbreuk zijn op alle akkoorden die totnutoe werden gesloten”, stelde Lieberman. Hij voegde er aan toe: “Israël zal niet langer gebonden zijn door de akkoorden die de afgelopen 18 jaar met de Palestijnen werden gesloten.” (Jerusalem Post, 19 juni)

Nieuwe generatie gaat in tegen Fatah en Hamas

Een nieuwe generatie van Palestijnen komt vandaag in actie. Deze generatie heeft geen banden met de traditionele organisaties. Een nieuwe opstand zal niet onder de controle staan van Mahmoud Abbas en zijn kliek die een corrupt regime hebben gevestigd op de Westelijke Jordaanoever. Hetzelfde geldt voor Hamas dat in 2007 als een alternatief werd gezien en aan de macht kon komen in Gaza. Hamas probeert nu om bewegingen van onderuit te onderdrukken.

De BBC berichtte op 9 juni: “Een van de weinige zaken waar de fracties het over eens zijn – tot frustratie van de jongeren die een akkoord wilden bekomen – is om de omvang van de protestacties in Gaza op 5 juni, de verjaardag van de Zesdaagse oorlog in 1967, te beperken om te vermijden dat de Israëlische troepen reageren.”

De beweging dwong Fatah en Hamas om zich te verenigen in een vorm van Palestijnse regering. Dit werd mee georganiseerd door het Egyptische regime dat wilde aantonen dat het anders is dan het oude regime van Moebarak, ook al komen de nieuwe toplui uit het vorige regime. De Egyptische elite wil evenwel haar invloed in het Arabische kamp vergroten en haar invloed vergroten. Dit werkt in de praktijk niet echt: Egypte heeft de grens met Gaza al gauw opnieuw gesloten waardoor de belegering van de Palestijnen voort gaat.

De nationale eenheid was een eis van de beweging. Maar een regering van ‘nationale eenheid’ zal niet bezorgen wat de massa’s willen. Zowel Hamas als Fatah zijn niet bereid om een massastrijd van onderuit te organiseren om zo een einde te maken aan de decennia van bezetting en onderdrukking.

Internationale hoop in de VN-stemming

Naarmate de internationale steun voor de Palestijnen toeneemt, is er een groeiende druk om iets te bereiken met de discussie in de VN. De imperialisten zijn bang dat er bij gebrek aan toegevingen een nieuwe beweging zal ontwikkelen die kan leiden tot een nieuwe geostrategische situatie. In de hele regio neemt het verzet tegen het imperialisme toe en is er een sterke tegenkanting tegen het imperialistische plan van “twee staten” met in werkelijkheid een volgzaam Palestijns marionettenregime.

De Israëlische heersende elite is vooral bang van het feit dat de Palestijnse massa’s binnenkort een meerderheid zullen vormen in het gebied tussen de Jordaan en de zee. Dat kan leiden tot een opstand en een strijd voor volledige rechten binnen de Israëlische staat.

De elite zal er alles aan doen om fundamentele toegevingen aan de Palestijnen tegen te houden. Ze zullen vroeg of laat wel gedwongen worden om een zogenaamde Palestijnse “staat” te tolereren, maar een dergelijke staat erkennen betekent voor de Israëlische elite een bedreiging van het eigen grondgebied. Het zou bovendien voor enthousiasme zorgen bij diegenen die opkomen voor nationale rechten voor de Palestijnse minderheid in Israël.

De heersende klasse zal niet toelaten dat er een Palestijnse entiteit tot stand komt die los staat van de eigen dictaten. De rechterzijde in de Israëlische regering zou graag de Palestijnen die binnen de grenzen van 1967 wonen “transfereren” naar een nieuwe Palestijnse staat. Dat zou de Israëlisch-Joodse meerderheid in Israël versterken.

Gezien de sociale problemen in de regio, de wanhopige strijd rond water en huisvesting en de gevolgen van de internationale kapitalistische crisis, wil de Israëlische kapitalistische klasse een neokoloniale dominantie over een toekomstige Palestijnse economie met een marionettenregering die de belangen van de Israëlische kapitalisten dient. Netanjahu stelde dat hij “het grootste deel” van de bezette Westelijke Jordaanoever “aanbood” als een gedemilitariseerde Palestijnse staat, waarbij tot 40% van het gebied dat in 1967 werd bezet in Israëlische handen zou blijven waaronder Jeruzalem en grote nederzettingen.

De Palestijnse leiders van de PLO en in het bijzonder van Fatah waren zo wanhopig dat ze bereid waren om met bijna alles in te stemmen om toch maar de schijn van een eigen staat hoog te kunnen houden. De bereidheid van Fatah om met het Israëlische voorstel mee te gaan, lekte uit via Al Jazeera en werd in januari in de Palestijnse kranten gepubliceerd. Dit is niet wat de Palestijnse massa’s willen. Zeker niet nu het zelfvertrouwen opnieuw toeneemt als gevolg van de bewegingen in de buurlanden.

Hoe kan de Israëlische bezetting worden gestopt?

Gezien het enorme militaire overwicht van de Israëlische staat die bovendien wordt gesteund door het VS-imperialisme, zal de beëindiging van de bezetting niet zozeer een militaire kwestie zijn. Het zal vooral gaan om de sociale steun. Er is een strategie nodig om de Palestijnen te beschermen tegen de bezettingstroepen, met inbegrip van militaire middelen, maar tegelijk moet de sociale steun voor het IDF worden ondermijnd.

Een reeks oorlogen, individuele bomaanslagen en aanslagen op Israëlische burgers heeft het voor het regime gemakkelijker gemaakt om een gevoel van nationale Joodse eenheid te creëren en om de arbeiders en jongeren in de handen van de Israëlische staat en de heersende elite te duwen.

Daartegenover is er nood aan massabewegingen van Palestijnen die ook een oproep doen aan de Israëlische arbeiders en jongeren om samen te strijden voor sociale eisen. Dat is de beste manier om de onderdrukking door de heersende klasse te bestrijden en het is waar de Israëlische elite erg bang van is.

De revolutionaire golf in de regio werd door de Israëlische elite aangewend om de angst onder de bevolking te stimuleren. De val van Moebarak werd voorgesteld als een vrijgeleide voor islamitische krachten om aan de macht te komen. Uiteraard wil de Israëlische elite vermijden dat de revolutionaire golf ook naar Israël overslaat en de arbeiders en jongeren aanzet tot massale acties.

De sfeer onder de bevolking is echter bijzonder gemengd. Er is een enorm ongenoegen als gevolg van de stijgende prijzen voor voedsel en andere goederen. Dat zorgt ervoor dat velen zeggen: “wat in Egypte kan, kunnen wij ook.” Er waren acties van het spoorpersoneel tegen privatiseringen. Er is een groeiende oppositie binnen de grootste (en conservatieve) vakbondsfederatie Histadrut. Meer dan 10.000 sociale werkers gingen in actie en weigerden een akkoord dat door de vakbondsfederatie werd voorgesteld. Rechtbanken legden het einde van de staking op, maar het leidde wel tot discussies over de leiding van de vakbonden en er werden stappen gezet om een georganiseerde oppositie op te zetten.

Andere arbeiders hebben Histadrut de rug toegekeerd. Dat is wat de chemiearbeiders van Haifa Chemical hebben gedaan toen ze in staking gingen. Zij sloten aan bij de nieuwe strijdbare vakbond “Macht aan de Arbeiders”.

Anderzijds heeft de propaganda over het isolement van Israël in de regio en de angst voor geweld en oorlog een impact onder de arbeiders en jongeren. Het ontbreken van een massale arbeiderspartij en de rotte rol van de vakbondsleiding kan ertoe leiden dat het Zionisme nog een tijdlang de bovenhand haalt. Maar dit zal niet blijven duren.

Strategie voor Palestijnse strijd nodig

De jongerenbeweging werd aanvankelijk via het internet georganiseerd. Er wordt een rol gespeeld door een aantal volkscomités die in het verleden werden opgezet om acties tegen de scheidingsmuur te organiseren of om lokale acties op te zetten. Er is echter een enorm potentieel voor een nieuwe democratische kracht van comités die uit de beweging voortkomen.

Het is noodzakelijk om de mobilisatie en de betrokkenheid van brede lagen te versterken. Daartoe is er nood aan democratisch verkozen comités van onderuit. Dat is nodig om tegen corruptie en wanbeheer in te gaan, op dat vlak hebben de Palestijnen heel wat ervaring zowel met de regering van Fatah als met die van Hamas. Die regeringen zijn een obstakel op de weg naar bevrijding. De regeringen zijn bang van massastrijd van onderuit en proberen het protest onder controle te houden.

De strijd tegen de bezetting van Palestina heeft zeker het recht om zich te verdedigen en om tot gewapende strijd over te gaan, maar er is vooral nood aan een duidelijke strategie om tot vrijheid en sociale verandering te komen.

Massaal verzet is nodig en moet worden verbonden met de strijd tegen miserie. Er moeten onafhankelijke vakbonden en arbeiderscomités worden opgezet om de strijd voort te ontwikkelen. Een massale arbeiderspartij met een socialistisch programma zou een antwoord bieden op uitbuiting, onderdrukking en imperialistische overheersing.

Door een klassenoproep te doen aan de Joodse arbeidersklasse in Israël, wordt de mogelijkheid van de Israëlische heersende klasse om de Joodse arbeiders achter zich te krijgen ondermijnd. Dat kan ook de positie van het IDF ondermijnen en het kan leiden tot een breder gedragen weigering van Joodse jongeren om hun legerdienst in bezette gebieden te vervullen of als onderdeel van een bezettingsleger.

Zo’n oproep is de enige manier om de angst van de Joodse arbeiders weg te nemen. Zolang ze zich bedreigd voelen omdat ze Joods zijn, zal er geen brug worden gebouwd tussen Israëlische en andere arbeiders in de regio. En zonder die brug zullen de Palestijnse massa’s nooit hun doel van nationale bevrijding bereiken.

De Joodse en Palestijnse socialisten van het CWI in Israël en Palestina – de Socialistische Verzetsbeweging – komen actief tussen om de massabewegingen van de Palestijnen tegen de bezetting te ondersteunen en om voor gelijke nationale en democratische rechten op te komen. We proberen arbeiders en jongeren los van hun afkomst te verenigen in strijd tegen onderdrukking, uitbuiting en oorlog. Een blijvende oplossing komt er enkel indien de sociale behoeften worden beantwoord, onder meer op het vlak van huisvesting, water en vluchtelingen. De strijd tegen de bezetting is dan ook onlosmakelijk verbonden met de strijd tegen kapitalisme en imperialisme.

Wij pleiten voor een socialistische confederatie van het Midden-Oosten met een echt onafhankelijk socialistisch Palestina naast een socialistisch en democratisch Israël om een verenigde strijd te ontwikkelen en veiligheidsgaranties te bieden aan mensen van alle nationaliteiten door volledige rechten voor alle minderheden in de verschillende gebieden aan te bieden.

Geef een reactie

0
    0
    Je winkelwagen
    Er zit niets in je winkelwagenKeer terug naar de winkel