Arizona moet weg! Stop de aanvallen, haal het geld waar het zit

Als De Wever het over welvaart heeft, doelt hij enkel op de winsten van wie superrijk is. Werkenden, gepensioneerden, werklozen, zieken, gebruikers van openbare diensten worden gereduceerd tot kostenposten. Het zijn nochtans de werkenden die alles doen draaien en samen met natuurlijke rijkdom waarde creëren.

Om daarover te zwijgen, wordt met de vinger gewezen naar zondebokken. Het resultaat is het meest extreemrechtse beleid in jaren. In de VS zien we wat dit betekent: brutaal geweld tegen werkenden met een migratie-achtergrond en tegen al wie niet in hun plaatje past. Extreemrechts rijdt voor de tech-miljardairs en staat voor nog meer ongelijkheid. Op de prestigieuze industrietop van De Wever in Antwerpen haalde Ineos-baas Jim Ratcliffe uit naar migranten en uitkeringstrekkers, terwijl hij zelf 120 miljoen pond Britse overheidssubsidies opslurpt.

De bazen voelen zich sterk, hun politici voeren een ongezien afbraakbeleid. De lawine aan aanvallen op onze levensstandaard (pensioenen, sociale bescherming, …) gaat zo snel dat Arizona er amper in slaagt om alles tijdig in wetten gegoten te krijgen. En daar komt het volgende salvo: nogmaals 3-4 miljard euro wil De Wever zoeken tegen de zomer. Niet bij de bedrijven waar de brutowinsten erg hoog blijven, niet bij de miljardensubsidies aan de bedrijven, maar eens te meer in onze zakken.

Enkele cijfers die duidelijk maken dat er bij ons niets meer te rapen valt:

sinds 1995 steeg onze productiviteit met 28% terwijl onze reële brutolonen met slechts 12% toenamen. We werken ons steeds meer kapot en wie uitvalt, wordt weggezet als profiteur.
de brutowinstmarges blijven groot, in 2025 43% van de toegevoegde waarde.
de bijdrageverminderingen en loonsubsidies (lees: cadeaus aan het patronaat) bedroegen vorig jaar 16 miljard euro.

De aanhoudende aanvallen op onze levens- en werkomstandigheden bieden volstaan nooit voor hun begrotingsproblemen. Het idee dat wij al te lang boven onze stand leven, is niets anders dan een leugen.

Het gaat zo hard dat de doortrapte neoliberaal en voormalig baby-Thatcher Verhofstadt stelt dat de “ongelijkheid uitgerekt is” waarbij het voor loontrekkenden onmogelijk is om rijk te worden. De liberale dogma’s worden echter niet verlaten. Als reactie op de crisis in de industrie wordt gewezen naar onze lonen terwijl de nationalisatie van de energiesector taboe blijft. Dat lonen in een energie-intensief bedrijf als BASF slechts 8% van de ‘kosten’ vormen, maakt meteen duidelijk dat dit beleid gedoemd is om te falen.

Het probleem zit niet bij de werkende klasse. Terwijl roofkapitalisten wereldwijd elkaar bekampen om extra winsten en toegang tot grondstoffen, zijn wij de dupe. Zij voelen zich oppermachtig, maar wij hebben de kracht om hen te stoppen. Wij doen alles draaien, wij kunnen ook alles stilleggen. Daarvoor hebben we al onze collega’s, vrienden en kennissen nodig. Een strategie om hen in strijd te trekken is nodig. De inzet is duidelijk: sociale ellende en toename van extreemrechts geweld of een samenleving in dienst van de werkende klasse in al haar diversiteit.

Bouwen aan een actieplan om te winnen

Ons tevreden stellen met wat kruimels die van tafel vallen – in feite vooral beperkte afzwakkingen van aanvallen – kan niet de bedoeling zijn. Daarmee uitpakken doet afbreuk aan de ernst van de aanvallen die ondertussen passeren en sociale ellende aanrichten. We hebben nood aan een actieplan om te winnen, om de Arizona-regering weg te krijgen en om de basis te leggen voor een fundamenteel ander beleid en dus een ander soort samenleving.

De regering luistert niet naar ons protest. Ze doet dit bijzonder luidruchtig en treedt arrogant op om verzet desnoods hardhandig de kop in te drukken. Vooruit maakt ook op dat vlak geen verschil in Arizona. In Antwerpen zou Vooruit-kopstuk Beels met plezier zelf in de cockpit van het waterkanon tegen pro-Palestijnse betogers kruipen. Het stakingsrecht deelt in de klappen.

De traditionele media lopen in de pas en vallen in zwijm voor De Wever en co. Een deel van onze collega’s laat zich aan de propaganda vangen. Racisme, seksisme, individualisme, verwijten over werklozen en zieken en antistakingsretoriek vinden ingang. Wat zetten we daar tegenover? Het is positief dat ABVV-voorzitter Engelaar vlot in de media komt. We hebben meer nodig en iets collectief. Een grootschalige informatiecampagne zou het minste moeten zijn.

Zodra het over onze reële problemen gaat, vinden we immers gehoor. Elke peiling geeft aan dat een grote meerderheid van de werkenden het niet ziet zitten om tot 67 te werken. Voor velen is het geen kwestie van niet willen, maar van niet kunnen. Met efficiënte propaganda is het mogelijk om de regering in het defensief te duwen. De wereldvreemde tv-presentator Schols werd in De Afspraak door Soundos El Ahmadi op zijn plaats gezet: waar het establishment seksisme heeft afgevinkt als opgelost probleem (of het hoogstens bovenhaalt om racisme te zaaien), toont de vloedgolf van getuigenissen over dagdagelijks seksisme de realiteit van de tienduizenden vrouwen.

Een grootschalige informatiecampagne met een bilan van het huidige rampzalige beleid en voorstellen van wat er anders moet, kan wat nu vaak onbewust aanwezig is bewust maken. Zo gaan we in tegen de tendens om alles te individualiseren. In plaats van ons elk afzonderlijk te laten pluimen, vechten we collectief terug! Dat is ook gewoon nodig nu rechts en extreemrechts het menselijk leven op de planeet op meerdere manieren bedreigen (ecologische ramp, oorlog, genocide, geweld …).

Strijd opbouwen doen we niet met telkens weer eenmalige acties. Vandaag ontbreekt het aan een strategie. Een actieplan betekent acties die opbouwen naar de volgende door meer collega’s te betrekken, door groepen mee in actie te brengen, door een perspectief te bieden om te winnen. Personeelsvergaderingen, algemene vergaderingen en collectieve discussie over onze verdere acties en onze eisen maken dat we sterker staan. Daarbij is het verdedigen van duidelijke eisen een hulpmiddel. We willen niet enkel de intrekking van de aanvallen op de pensioenen, maar werkbaar werk met bijvoorbeeld de oude vakbondseis van landingsbanen voor iedereen vanaf 55 jaar, vervroegd pensioen vanaf 60 en wettelijk pensioen meteen verlaagd naar 65 jaar (gevolgd door verdere verlagingen per sector en voor zware beroepen). Een eis van een vermogensbelasting maakt duidelijk waar we het geld zoeken: niet in onze zakken. We hebben nood aan eisen en een programma die vertrekken vanuit de noden van de werkende klasse, niet de budgettaire beperkingen die opgelegd worden door de kapitalisten.

Onze eisen zijn gematigd: alles moet anders. Er is een samenleving nodig waarin de belangen van de werkende klasse in al haar diversiteit centraal staan. Dat betekent hogere lonen, meer sociale bescherming, veel meer openbare diensten (onderwijs, zorg, openbaar vervoer …), een democratisch plan voor ecologische transitie … Hiervoor moeten we de controle over de maatschappij uit de handen van de kapitalisten halen. Publiek bezit van en democratische controle over de centrale productiemiddelen, dat is waar socialisten voor opkomen.