Frankrijk. Arbeiders en jongeren organiseren tegen Sarkozy

Bij de presidentsverkiezingen in Frankrijk hebben de traditionele politici steevast een dubbel discours naar voor gebracht: enerzijds wilden ze allemaal verandering, anderzijds zijn ze allen voorstander van het behoud van het neoliberalisme en al haar gevolgen: werkloosheid, uitbuiting, onzekerheid. Bij een dergelijke opstelling is het logisch dat Sarkozy het sterkst naar voor kwam. Bij de mogelijke verkiezing van Sarkozy als nieuwe president, stelt zich de kwestie om ons te organiseren. Maar hoe en met welk programma?

Bij de eerste ronde van de verkiezingen waren er toch 2 miljoen stemmen voor duidelijk anti-kapitalistische kandidaten (Besancenot en Laguiller). De stemmen voor Buffet (PCF) en José Bové waren bovendien ook ingegeven door een verwerping van het huidige economische systeem en de onrechtvaardigheden die dit systeem met zich meebrengt. Deze twee miljoen stemmen in een context waarbij de afkeer tegenover Sarkozy vaak heeft geleid tot een “nuttige” stem, vormen een bevestiging van het enorme potentieel voor een nieuwe arbeiderspartij die opkomt voor de belangen van de arbeiders en jongeren, en hen toelaat om zich te organiseren tegenover het beleid van de traditionele partijen.

Sarkozy scoort op basis van leugens en provocaties

Sarkozy maakte handig gebruik van de steun die hij kreeg van het grootste deel van de grote media en het patronaat. Hij profiteerde vooral ook van het gebrek aan echte oppositie. Royal en Bayrou verzetten zich niet tegen de economische basis van het programma van Sarkozy, ze haalden enkel uit naar de vorm waarop hij zijn programma naar voor bracht.

Bovendien maakte Sarkozy gebruik van provocaties op het vlak van racisme en veiligheid om zo een deel van het electoraat van Le Pen over te winnen. Dat werd gecombineerd met een economische duidelijkheid: op een ogenblik van crisis kan een retoriek van “ieder voor zich” een zekere echo krijgen. Slogans zoals “langer werken om meer te verdienen”, kan op enige steun rekenen. Ook al is het een leugen, de tendens vandaag is er eerder één van langer werken om minder te verdienen… Het is dan ook geen toeval dat Sarkozy voorstelde om onder meer overuren goedkoper te maken. Nochtans maken de grootste bedrijven nu reeds heel wat winst: de 40 grootste Franse bedrijven maakten vorig jaar 96 miljard euro winst!

Vormt Royal een alternatief?

Alle politieke krachten die de afgelopen jaren deelnamen aan regeringen hebben mee privatiseringen en aanvallen op de arbeidscondities doorgevoerd. Dat gebeurde zowel onder de zogenaamd “linkse” regeringen van Jospin (met de PS, de PCF en de groenen) als onder de rechtse regeringen.

Na 25 jaar neoliberaal beleid hebben de meeste arbeiders het geloof in de beloften van de “linkerzijde” verloren. Door de afwezigheid van een nieuwe partij die een alternatief vormt, wordt echter nog steeds op de PS gestemd, al was het maar omdat Royal gezien werd als een mogelijk “minder kwaad”. Dat aspect was zelfs tot op zekere hoogte aanwezig bij heel wat kiezers van Bayrou die kon profiteren van zijn positionering tegenover Sarkozy.

Maar bijvoorbeeld bij de 10.000 ontslagen bij Airbus was er amper verzet van de drie belangrijkste kandidaten. Nochtans werden de arbeiders er het slachtoffer van de inhaligheid van de aandeelhouders en financiële groepen. Enkel een nationalisatie van Airbus onder arbeiderscontrole kan daar komaf mee maken. Maar dat standpunt werd enkel verdedigd door anti-kapitalisten.

De PS en haar bondgenoten zijn weinig geloofwaardig, er wordt geen enkele breuk met de neoliberale logica voorgesteld. Zelfs geen breuk van de politiek van Villepin of Sarkozy. Zowel op het vlak van pensioenen, openbare diensten,… verschilt Royal ten gronde weinig van Sarkozy. Ze staat ook voor een liberaal beleid, maar dan met enkele nuances en minder provocerend als Sarkozy.

Op Royal stemmen om Sarkozy te stoppen?

Het agressieve aspect van Sarkozy en zijn provocaties maken velen bang. Het doet hen vaak op Royal stemmen om Sarkozy tegen te houden. We kunnen dat begrijpen. Als het een tactische stem is, stelt zich echter de vraag wat erna zal worden gedaan. Een stem voor Royal zou immers geen andere politiek opleveren. Qua vorm staat Sarkozy voor een erger kwaad, maar over de grond van de zaak zijn er veel gelijkenissen tussen beide kandidaten. Is een stem voor Royal dan een middel om Sarkozy en zijn beleid tegen te gaan?

Wij waren voor een anti-kapitalistische eenheidskandidaat bij de presidentsverkiezingen. Dat had ons toegelaten om het verzet tegen Sarkozy en de anderen optimaal naar voor te brengen en aan te tonen dat er een alternatief mogelijk is op het kapitalisme. Een dergelijke eenheidskandidaat bleek niet mogelijk te zijn, waarop wij een oproep deden om te stemmen voor de anti-kapitalistische kandidaten Besancenot en Laguiller.

Besancenot slaagde er in om met de LCR de kiezers te bereiken die voor een anti-kapitalistische kandidaat wilden stemmen en die los staan van de PS. In 2002 haalde hij minder stemmen dan Arlette Laguiller, maar nu was zijn “jonge” voorkomen en zijn “frisse” imago eerder een voordeel. Toen werd Besancenot eerder gezien als een kandidaat die zich afzet tegen de “linkse” regering, terwijl Laguiller duidelijker geprofileerd was als anti-kapitalistische kandidaat. Na de eerste ronde in 2002 creëerde Laguiller wel heel wat verwarring door geen oproep te lanceren om deel te nemen aan de protestacties tegen Le Pen en door een eenzijdige oproep te doen voor de tweede ronde. Nadat LO twee keer boven de 5% kwam bij de presidentsverkiezingen, kwam er geen enkel initiatief van deze formatie.

Heel wat kiezers van Buffet en Bové stemden voor deze kandidaten op een anti-kapitalistische basis. Maar beiden stelden hun campagne voor als een drukkingsmiddel op de PS. Heel wat kiezers trokken dan ook direct naar Royal. De recente toenadering van Bové tot de PS en de systematische alliantie van de PCF met de PS zorgen ervoor dat deze krachten niet geloofwaardig overkomen. Hoe kan je anti-liberaal zijn en tegelijk deelnemen aan een verderzetting van een liberaal beleid?

De belangrijkste vraag na de verkiezingen is wat de LCR zal doen met de goede score van Besancenot. Zal de formatie een oproep doen om in iedere stad discussies te voeren over het opzetten van een nieuwe anti-kapitalistische arbeiderspartij? Indien dit het geval is, zullen we uiteraard aanwezig zijn. Maar als de LCR niet in die richting vooruit gaat, dreigt de organisatie hetzelfde lot te ondergaan als LO. Heel wat jongeren en arbeiders willen deelnemen aan een nieuwe partij, het is met zo’n instrument dat strijdbewegingen kunnen worden voorbereid omdat er een mogelijkheid tot collectieve discussie over strategie is, gericht op het eenmaken van eisen en bewegingen.

Tegenover de bedreiging van Sarkozy en tegen het neoliberaal beleid, moeten we ons organiseren. Gauche Révolutionnaire komt op voor een wereld zonder kapitalisme, aangezien dat enkel leidt tot problemen als miserie, werkloosheid, slechte arbeids- en levensomstandigheden,… We komen op tegen dit systeem om het te vervangen door een democratische samenleving waar het de arbeiders zelf zijn die het voor het zeggen hebben en waar hun behoeften centraal staan.

Print Friendly, PDF & Email

Geef een reactie